زمینه و هدف: عدم تشخیص و مداخله به موقع در کودکان فلج مغزی می تواند منجر به ناتوانیهای متعددی شود. نوروفیدبک روش درمانی نسبتا جدیدی است که موجب بهبود تنظیمات عصبی و عملکرد متابولیک در مغز گردد. با توجه به جدید بودن این روش مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر نوروفیدبک بر امواج مغزی کودکان دچار فلج مغزی اسپاستیک انجام شد.مواد و روش کار: مطالعه حاضر شبه تجربی با انجام آزمون قبل و پس از مداخله بود. روش نمونه گیری به صورت در دسترس شامل کلیه کودکان 4-15 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک، مراجعه کننده به مراکز توانبخشی تهران، در سال 1392 بود. 26 کودک فلج مغزی بر اساس معیارهای ورود و خروج و ضریب هوشی بالاتر از 80 وارد مطالعه شدند. جهت آنان 5 جلسه نوروفیدبک انجام شد. امواج مغزی قبل و بعد از انجام مداخله، توسط دستگاه 19 EEG/ERP کاناله استاندارد با فرکانس نمونه برداری  Hz 250ثبت و با الگوی امواج مغزی 50 کودک نرمال 4 تا 15 ساله (گروه کنترل) مقایسه گردید.یافته ها: متوسط قدرت امواج آلفا (فرکانس بالا) پس از انجام مداخله (نورو فیدبک) در کودکان فلج مغزی افزایش و متوسط قدرت امواج دلتا (فرکانس پایین) کاهش یافتند، یعنی مداخله سبب نزدیک شدن الگوی امواج مغزی کودکان فلج مغزی به الگوی نرمال شد و این می تواند علائمی از بهبود امواج مغزی باشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد نوروفیدبک موجب بهبود امواج مغزی در کودکان فلج مغزی می گردد. انجام مطالعات بیشتر درباره تاثیر این روش در درمان فلج مغزی ضروری است.

مقدمه و هدف: علیرغم مطالعات زیادی که تاکنون در زمینه بیماری فلج مغزی صورت گرفته، هنوز شناخت روشنی درباره صدمات این بیماری بر عملکرد سیستم عصبی - عضلانی بویژه در حفظ تعادل دینامیکی بیماران وجود ندارد. این اطلاعات می تواند کیفیت درمان را بهبود بخشد. به همین منظور این مطالعه با هدف مقایسه تعادل دینامیکی کودکان فلج مغزی اسپاستیک با افراد سالم در شرایط گوناگون انجام شد.روش کار: در یک مطالعه مورد - شاهدی تعداد 10 نفر از کودکان 8-15 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک از نوع دای پلژی به ترتیب با میانگین قد و وزن (1.35m± 0.09m) و (30.8kg ±5.7kg) و 20 نفر کودک سالم همگن با میانگین سن، قد و وزن مشابه مورد بررسی قرار گرفتند. با استفاده از یک دستگاه تعادل سنج دینامیکی میانگین انحرافات نقطه اثر نیروی ثقل بدن از مرکز مختصات سطح اتکا اندازه گیری شد. آزمونهای تعادل در حالت های پایدار، نیمه پایدار و ناپایدار سطح اتکا و نیز با کفش و بدون کفش تکرار شدند.نتایج: انحرافات مرکز ثقل در بیماران فلج مغزی به طور معنی داری 2.5 برابر بیشتر از افراد سالم بود (p=0.001). ناپایداری سطح اتکا منجر به افزایش انحرافات مرکز ثقل تا 2 برابر و 0.4 برابر به ترتیب در افراد بیمار و سالم گردید. پوشیدن کفش عملکرد تعادلی بیماران را بطور معنی داری بهتر نمود.نتیجه نهایی: در بیماری فلج مغزی اسپاستیک دای پلژی کنترل حرکتی و تعادل دینامیکی بطور جدی آسیب می بیند. گیرنده های حسی - عمقی در این بیماران با ضعف عملکرد مواجه هستند. پوشیدن کفش تعادل دینامیکی این بیماران را بهتر می کند. این نتیجه اهمیت کفش در برنامه درمان بیماران فلج مغزی را نیز نشان می دهد.

این مطالعه برای مشخص کردن تاثیر سم بوتولیسم نوع A روی 15 کودک با فلج مغزی از نوع دی پلژی اسپاستیک صورت گرفت. 9 بیمار قادر به راه رفتن نبودند و 6 بیمار برای راه رفتن نیاز به کمک داشتند. همه کودکان ابتدا به مدت 6 ماه کار درمانی دریافت نمودند و در صورت عدم پاسخ بالینی، تزریق سم بوتولیسم در عضلات گاستروکنیمیوس و سولئوس انجام گرفت. تاثیر آن در هفته اول با تغییر در دورسی فلکسیون پاسیو شروع شد. بیشترین کاهش سفتی عضلانی در ماه اول مشاهده شد و 3 تا 6 ماه طول کشید، ولی میزان بهبودی در دورسی فلکسیون اکتیو و قدرت عضلات دورسی فلکسور در ماه سوم به حداکثر رسیدند. در همه بیماران درجه سفتی عضلانی کاهش یافت که این کاهش در سه بیمار کم و زودگذر بود. وضعیت حرکتی بیماران بهبود یافت و 6 بیمار از ناتوانی کامل در راه رفتن به راه رفتن با کمک ارتقا پیدا کردند. وضعیت حرکتی در چهار بیمار که برای راه رفتن نیازمند کمک بودند، راه رفتن مستقل ایجاد شد. همچنین بهبود در محدوده حرکات مفصل مچ پا نسبت به مقادیر قبل از تزریق به وجود آمد. عوارض جانبی به جز درد در هنگام تزریق، ضعف گذرا بود که در 4 بیمار مشاهده شد. این مطالعه نشان می  دهد که سم بوتولیسم نوع A در کاهش سفتی عضلانی در کودکان فلج مغزی مفید است.

سابقه و هدف: در مطالعات مختلف اثرات مثبت تنش زدایی در افراد مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک به اثبات رسیده است.مواد و روشها: بمنظور بررسی اثرات روش تنش زدایی تدریجی تعدیل یافته جکوبسن در افراد مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک، 14 دانش آموز مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک از بین 43 دانش آموز مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک از بین 43 دانش آموز مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک مدرسه استثنایی توان خواهان تهران انتخاب شدند. این دانش آموزان واجد نگهداری ذهنی طول و سطح بودند سپس تست مهارت دستی استرومبرگ در مورد آنها اجرا شد و پس از آن آزمودنی ها همتا سازی شدند و بطور تصادفی به دو گروه آزمایش و شاهد تقسیم شدند. در گروه آزمایش تمرین های تنش زدایی بمدت 32 جلسه (حدود دو ماه) انجام شد در حالی که گروه شاهد از انجام این تمرین ها محروم بودند. سپس تست مهارت دستی استرومبرگ مجددا در هر گروه اجرا شد.یافته ها :مقایسه تفاوت بین میانگین های دو گروه پس از آزمون مجدد نشان داد که دقت و سرعت عمل آزمودنیهای گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد بطور معنی داری افزایش یافته است. گزارشهای ارایه شده توسط آزمودنیها، معلمان، والدین و مشاهدات بالینی نیز حاکی از اثرات مفید تمرین ها تنش زدایی در افراد مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک بودند.نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به اثرات مثبت تنش زدایی در افراد مبتلا به اسپاستیک پیشنهاد می شود در موسساتی که به چنین افرادی خدمات درمانی ارایه می دهند، از این روش به عنوانی یک روش درمانی مناسب سود جویند.

هدف: ارزیابی تعادل در بیماران نورولوژیک مقدم بر برنامه ریزی درمانی می باشد. با مرور بر اطلاعات تست های تعادلی مشاهده می شود که اکثر آنها برای بیماران بزرگسال هنجاریابی شده اند و کمتر قابل استفاده در جمعیت کودکان می باشند. بنابراین دسترسی به مقیاسی پایا به منظور ارزیابی تعادل عملکردی در کودکان فلج مغزی ضروری می باشد. هدف این تحقیق بررسی پایایی اینترریتر و اینتراریتر مقیاس تعادلی برگ در ارزیابی تعادل کودکان فلج مغزی اسپاستیک می باشد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی که از نوع اعتبار سنجی می باشد، 20 کودک مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک با دامنه سنی 6 تا 12 سال و با میانگین سنی و انحراف معیار (SD=1.84, X=7.35)، با انتخاب غیر تصادفی در مطالعه شرکت نمودند. پس از کسب رضایت از والدین و آشنایی کودک با آزمون، ارزیابی اینترریتر در یک جلسه توسط آزمونگران بصورت تصادفی انجام و ارزیابی اینتراریتر، یک هفته بعد انجام شد. از آزمون ضریب همبستگی درون طبقه ای (ICC) جهت همبستگی بین نمرات دو آزمونگر استفاده شد.یافته ها: با توجه به ضرایب همبستگی بدست آمده توافق دو آزمونگر (ICC=0.985, P<0.001) و توافق در یک آزمونگر (ICC=0.994, P<0.001) عالی بود.نتیجه گیری: مقیاس تعادلی برگ دارای پایایی اینترریتر و اینتراریتر بالا (High) برای اندازه گیری تعادل در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک می باشد. بنابراین به عنوان یک معیار کلینیکی پایا برای ارزیابی تعادل این کودکان پیشنهاد می شود.

هدف: مقایسه شاخص های تنفسی گفتار در مراحل مختلف، از جمله: میانگین حجم جاری، حجم حیاتی و حجم آواسازی در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک و مقایسه این شاخص ها با کودکان طبیعی و بکارگیری میزان این تفاوتها در برنامه ریزیهای دقیق تر گفتار درمانی، اصلی ترین انگیزه این تحقیق بوده است.روش بررسی: تحقیق حاضر به روش مقطعی مقایسه ای و از نوع مورد - شاهدی است. با بکارگیری روش هدفمند و غیر تصادفی، بیست نفر کودک دختر و پسر فلج مغزی نوع اسپاستیک 12-5 ساله بعنوان بیمار و بیست نفر کودک عادی دختر و پسر با روش همتاسازی و جور کردن به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. بررسی پرونده سلامتی گذشته و آزمونهای اولیه بالینی و پاراکلینیکی مناسب برای همسان سازی و لحاظ معیارهای ورود و خروج از تحقیق و همچنین آزمونهای رادیولوژیکی ریه و آزمونهای خونی در جهت رد امکان هر گونه بیماری احتمالی زمینه ای ریوی وسیستمیک در هر دو گروه انجام پذیرفت. متغیرهای حجم جاری، حجم حیاتی و حجم آواسازی در گروه های نمونه و شاهد با استفاده از دستگاه کامپیوتری رسپیرومتر که ساخت و هنجار شده در مرکز تحقیقات دانشگاه گلاسکو انگلستان است سنجیده شد. داده های حاصل با استفاده از آزمون آماری تی مستقل مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تفاوت معنی داری در متغیرهای میانگین حجم جاری، حجم حیاتی و حجم آواسازی بین گروه های مورد و شاهد وجود داشت (0.001>P). بدین صورت که این شاخص ها در افراد بیمار بطور متوسط 34% کمتر از افراد سالم بود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این تحقیق، شاخصهای تنفسی گفتار در کودکان فلج مغزی اسپاستیک کاهش محسوسی داشته و این امر باید در برنامه ریزی دقیق و مشخص توانبخشی و گفتاردرمانی این کودکان مد نظر بوده و بکار گرفته شود.

سابقه و هدف: وضوح گفتار به قابلیت فهم گفتار برای شنوندگان اشاره میکند. این مطالعه با هدف بررسی وضوح گفتار کودکان فارسی زبان 8 تا 21 ساله فلج مغزی اسپاستیک انجام شده است.مواد و روشها: مطالعه توصیفی تحلیلی حاضر به صورت مقطعی روی 12 کودک (21 دختر و 21 پسر) 8 تا 21 ساله فلج مغزی اسپاستیک شهر تهران در سال 2111 انجام شد. فهرستی از کلمات و جملات تهیه و روایی محتوایی آنها محاسبه شد. نمونه گفتاری 12 دانش آموز دختر و پسر مبتا به فلج مغزی به صورت تکرار کلمات و جملات بعد از آزمون گرضبط شد. نمونه ها توسط دو نوع شنونده آشنا و ناآشنا (62 نفر) نوشته شد. سپس نمرات وضوح کلمات و جملات در دو نوع شنونده محاسبه و با یکدیگر مقایسه گردید.یافته ها: میانگین نمره وضوح کلمه و جمله در شنونده آشنا به ترتیب 64.25 و 74.9 و در شنونده ناآشنا 64.51 و 79.03 به دست آمد. نمرات وضوح در شنوندگان ناآشنا به طور معنی داری بالاتر از شنوندگان آشنا بود (p<0.001). جملات به طور معنی داری نمرات وضوح بالاتری کسب کردند (p<0.001).استنتاج: وضوح گفتار در کلمات بالاتر از متوسط و در جملات نسبتا واضح است. شنوندگان نا آشنا دقت بیشتری در تشخیص کلمات و جملات داشتند. در جملات، شنوندگان از بافت جمله برای تشخیص استفاده کردند.

زمینه: فلج مغزی (Cerebral Palsy) یکی از شایعترین عوامل ناتوانی در کودکان کشورهای در حال توسعه می باشد. در نوع اسپاستیک جراحی های ارتوپدی نقش اساسی را در درمان دفورمیتی های شایع در اندام های فوقانی و تحتانی دارد. در اندام های تحتانی درگیری عضلات مختلف سبب ناهنجاری های اسکلتی و وضعیتی در مفاصل هیپ، زانو و مچ پا می شود که الگوی ایستادن بیمار و راه رفتن آنها را تحت تاثیر قرار می دهد. تناقضات بسیاری در مورد نتایج روش های جراحی ارتوپدیک انجام شده در اندام های تحتانی بیماران دارای فلج مغزی وجود دارد. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمانی جراحی های ارتوپدی بافت نرم بر عملکرد بیماران فلج مغزی اسپاستیک است. روش کار: در یک مطالعه توصیفی – تحلیلی 100 بیمار فلج مغزی اسپاستیک که تحت جراحی اندام های تحتانی قرار گرفته اند بررسی شده است. توانایی عملکردی، ایستادن و الگوی راه رفتن و دامنه حرکات مفصل مچ پا بررسی شده است. یافته ها: در این مطالعه 100 بیمار با میانگین سنی 4± 5/8 سال شامل 68 پسر و 32 دختر با فلج مغزی اسپاستیک بررسی شدند. عدم توانایی ایستادن مستقل در 29% و توانایی راه رفتن مستقل در 71% در قبل از عمل بوده است که در بعد از عمل 5% و 95% شده بود. میزان راه رفتن اکینوس بعد از عمل 13%، ایجاد دفورمیتی کالکانئال 17% بوده است. عود کلی بعد از دو سال 29% و میزان اصلاح بیش از حد 8% بوده است. از نظر توانایی عملکردی بیماران بین قبل و بعد از عمل تفاوت آماری معنی داری وجود نداشته است. نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه درمان جراحی بافت نرم برای اختلال راه رفتن و ایستادن بیماران فلج مفزی اسپاستیک موفق است. دفورمیتی کالکانئال از مهمترین عوارض دراز مدت جراحی می باشد. میزان عود اکینوس با این درمان ها کم می باشد و در کوتاه مدت با عارضه ای همراه نیست.

زمینه و هدف: فلج مغزی یکی از دلایل رایج ناتوانی در دوران کودکی است که بر رشد حرکتی و وضعیت بدن تاثیر می گذارد و منجر به محدودیت در انجام فعالیت ها می شود. عملکرد بازو و دست در کودکان فلج مغزی همی پلژیک دچار مشکل می شود و همین امر منجر به ناتوانی در انجام فعالیت های روزمره زندگی آنها می شود. ارتز ها و اسپلینت ها به منظور بهبود وضعیت، دامنه حرکتی و عملکرد دست مورد استفاده قرار می گیرند و در نتیجه می توانند بر انجام فعالیت ها توسط کودک تاثیر بگذارند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر اسپلینت ضد پرونیشن استاتیک بر انجام فعالیت ها، اسپاستی سیته، دامنه حرکتی و زبردستی کودکان فلج مغزی همی پلژیک اسپاستیک 12-8 ساله می باشد.روش بررسی: روش مطالعه در این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی یک سویه کور می باشد. 20 بیمار فلج مغزی همی پلژیک اسپاستیک 8 تا 12 ساله از بین کودکانی که در مدارس جسمی حرکتی شهر تهران تحصیل می کردند و معیار های ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب شدند. این بیماران به صورت تصادفی در دو گروه مورد و شاهد قرار داده شدند. بیماران گروه مورد از یک اسپلینت ضد پرونیشن استاتیک به مدت 2 ماه و 6 ساعت در روز استفاده کردند. مدت زمان استفاده از اسپلینت در طول روز، سه وعده دو ساعته بود. در این مطالعه از مقیاس آشورث اصلاح شده برای ارزیابی اسپاستی سیته مچ دست، ساعد و آرنج، گونیامتر برای ارزیابی دامنه حرکتی مچ دست، ساعد و آرنج، از آزمون Box & Block برای ارزیابی زبردستی و از مقیاس Activity Scale for Kids برای بررسی نحوه انجام فعالیت های کودکان استفاده شد.یافته ها: در گروه مورد نتایج ارزیابی ها نشان دهنده بهبود معنادار اسپاستی سیته مفصل مچ دست (p<0.005)، اسپاستی سیته ساعد (p<0.003)، دامنه حرکتی مفصل مچ دست (p<0.001)، دامنه حرکتی ساعد (p<0.003)، زبردستی (p<0.001) و فعالیت های کودکان (p<0.002) بود، اما تاثیر معناداری بر اسپاستی سیته آرنج (p<0.157) و دامنه حرکتی آرنج (p<0.343) مشاهده نشد. در گروه شاهد، ارزیابی ها نشان دهنده بهبود معنادار در هیچ کدام از موارد فوق نبود (p>0.05). در مقایسه گروه مورد و شاهد با یکدیگر نتایج نشان می دهد که قبل از مداخله، تفاوت معناداری بین میانگین های گروه مورد و شاهد مشاهده نمی شود، اما بعد از مداخله، به غیر از دامنه حرکتی و اسپاستی سیتی آرنج، در سایر متغیرها تفاوت معناداری بین میانگین های گروه مورد و شاهد مشاهده شد.نتیجه گیری: استفاده از اسپلینت ضد پرونیشن استاتیک به مدت 2 ماه و 6 ساعت در روز، می تواند روش موثری جهت بهبود انجام فعالیت ها، اسپاستی سیته و دامنه حرکتی مفاصل مچ دست و ساعد، زبردستی کودکان فلج مغزی همی پلژیک باشد.